Diagnoza cukrzycy typu 1 u naszego dziecka nie była dla nas tylko informacją medyczną to był moment, w którym świat, jaki znaliśmy, nagle przestał istnieć. Z dnia na dzień, jako rodzice, musieliśmy stać się dietetykami, pielęgniarkami i matematykami.
To, co sprawiło, że postanowiliśmy działać, to nasze własne, codzienne doświadczenia:

Paraliżujący strach o każdą noc: Poczucie, że sen stał się luksusem, na który nie możemy sobie pozwolić, bo każdą godzinę spędzamy na pilnowaniu wykresów glikemii.

Chaos codziennych przeliczeń: Frustracja wynikająca z tego, że zamiast cieszyć się wspólnym, rodzinnym posiłkiem, spędzaliśmy czas na żmudnym ważeniu jedzenia i ciągłym wyliczaniu WW i WBT.

Zderzenie z systemem: Nasza własna walka z biurokracją i niesprawiedliwością przy orzeczeniach o niepełnosprawności – szczególnie wokół słynnego Punktu 7. Doskonale wiemy, jak to jest stać przed urzędnikiem, który nie rozumie, że opieka nad dzieckiem z cukrzycą trwa pełne 24 godziny na dobę.

Nasza wspólna decyzja
Ustaliliśmy razem, że skoro system nie daje rodzinom takich narzędzi, jakich potrzebują, by czuć autentyczny spokój zbudujemy je sami. Słodki Asystent to nie jest projekt biznesowy. To narzędzie tworzone „od rodziców dla rodziców”, które ma eliminować ludzkie błędy, zdjąć z głowy potężny ciężar obliczeń i dać pewność, że w razie nagłego kryzysu pomoc nadejdzie natychmiast.
„Słodki Asystent narodził się przy naszym kuchennym stole, pośród tabel, wag kuchennych i nieprzespanych nocy. Jako małżeństwo i rodzice, poczuliśmy na własnej skórze, jak bardzo brakuje realnego, technologicznego wsparcia, które daje poczucie bezpieczeństwa. Tworzymy to narzędzie, by żadna inna rodzina nie musiała czuć się tak zagubiona w cukrowym chaosie, jak my na początku naszej drogi.”

“Katarzyna i Michał Kwiatkowscy“